Paris Peace Accords 23 Oct. 1991

Friday, June 6, 2014

Reading ACTS chapter 21



ACTS of the Apostles
កិច្ចការ រៀប​រៀង​ដោយ លោក​លូកា




ប៉ូល ​នៅ​ក្រុង ​ទីរ៉ុស និង​នៅ​ក្រុង ​សេសារា

ក្រោយ​ពី​បាន​លា​ ពួក​គេ​ ទាំង​អាឡោះ អាល័យ​ហើយ, យើង​ ចេញ​សំពៅ ​តម្រង់​ ឆ្ពោះ​ទៅ​កោះ ​កូស។  នៅ​ថ្ងៃ​បន្ទាប់, យើង​ បាន​ទៅ​ដល់​កោះ ​រ៉ូដូស, ហើយ​ ចេញ​ពី​កោះ​ រ៉ូដូស ទៅ​ដល់​ក្រុង ​ប៉ាតារ៉ា។  មាន​សំពៅ​មួយ​ ត្រូវ ​ទៅ​ស្រុក ​ភេនីស; យើង​ ក៏​ចុះ​សំពៅ​នោះ ​ចេញ​ដំណើរ ​ទៅ​មុខ​ទៀត។  ពេល​មក ​ជិត​ដល់​កោះ​ គីប្រុស, យើង ​វាង​តាម​ខាង​ត្បូង, បន្ត​ដំណើរ ​ឆ្ពោះ​ទៅ​ស្រុក ​ស៊ីរី។  យើង​ បាន​ចូល​ចត​ កំពង់ផែ​ ក្រុង​ ទីរ៉ុស ដើម្បី​ យក​ទំនិញ ​ចេញ​ពី​សំពៅ។  យើង​ បាន​ជួប​ ពួក​សិស្ស​ នៅ​ទី​នោះ, ហើយ​ ស្នាក់​នៅ ​ជា​មួយ​ពួក​គេ អស់​រយៈ​ពេល ​ប្រាំពីរ​ថ្ងៃ។  ដោយ​ព្រះវិញ្ញាណ​ សំដែង​ ឲ្យ​គេ​ដឹង, គេ​ បាន​ឃាត់​លោក​ ប៉ូល មិន​ឲ្យ​ឡើង ​ទៅ​ក្រុង​ យេរូសាឡឹម ​ឡើយ។  លុះ ​ប្រាំពីរ ​ថ្ងៃ​នោះ​ កន្លង​ផុត​ទៅ, យើង​ ត្រូវ ​ចេញ​ដំណើរ ​ទៅ​មុខ​ទៀត។  បង​ប្អូន​ ទាំង​អស់, ព្រម​ទាំង ​ភរិយា និង​កូន​ចៅ ​របស់​គេ, ជូន​ដំណើរ​យើង រហូត​ ដល់​ខាង​ក្រៅ ​ទីក្រុង។  យើង​ នាំ​គ្នា​ លុត​ជង្គង់ អធិស្ឋាន ​នៅ​មាត់​សមុទ្រ។  បន្ទាប់​មក យើង​ បាន​ជំរាប​លា​គ្នា, រួច ​ចុះ​សំពៅ; រីឯ ​ពួក​គេ​វិញ, ពួក​គេ ​វិល​ត្រឡប់​ ទៅ​ផ្ទះ​ រៀងៗ​ខ្លួន។

យើង ​បាន​បន្ត​ដំណើ ​ពី​ក្រុង​ ទីរ៉ុស ទៅ​ដល់​ក្រុង​ ផ្ទោឡេម៉ៃស៍, ហើយ ​ដំណើរ​ តាម​ផ្លូវ​ទឹក ​ក៏​ចប់​ត្រឹម​ណេះ។  យើង​ បាន​ចូល​ទៅ​ ជំរាប​សួរ​ ពួក​បង​ប្អូន ​នៅ​ក្រុង​ ផ្ទោឡេម៉ៃស៍ និង​ស្នាក់​នៅ ​ជា​មួយ​ពួក​គេ​ មួយ​ថ្ងៃ។  នៅ​ថ្ងៃ​បន្ទាប់ យើង ​បន្ត​ដំណើរ ​ដល់​ក្រុង​ សេសារា។  យើង​ បាន​ចូល​ផ្ទះ ​លោក ​ភីលីព, ជា​អ្នក​ ផ្សាយ​ដំណឹងល្អ និង​ជា​ម្នាក់​ នៅ​ក្នុង​ចំណោម ​ក្រុម​ប្រាំពីរ ​រូប,​ ហើយ​ យើង​ ក៏​ស្នាក់​នៅ​ផ្ទះ​គាត់។  លោក​ ភីលីព ​មាន​កូន​ក្រមុំ​ បួន​នាក់​ ដែល​ថ្លែង​ ព្រះបន្ទូល ​របស់ ​ព្រះជាម្ចាស់។ 

យើង​ ស្នាក់​នៅ ​ទី​នោះ​ ជា​ច្រើន​ថ្ងៃ។  ពេល​នោះ មាន​ព្យាការី​ មួយ​រូប ​ឈ្មោះ​ អកាប៊ូស ធ្វើ​ដំណើរ​ មក​ពី​ស្រុក​ យូដា។  គាត់​ មក​ជួប​យើង, ហើយ​ យក​ខ្សែ​ក្រវាត់ ​លោក​ ប៉ូល​ មក​ចង​ជើង​ ចង​ដៃ​រ បស់​ខ្លួន​, ទាំង​ពោល ​ថា៖ «ព្រះវិញ្ញាណ​ ដ៏វិសុទ្ធ​ មាន​ព្រះបន្ទូល​ ថា, នៅ​ក្រុង​ យេរូសាឡឹម​ សាសន៍​ យូដា​ នឹង​ចង​ដៃ​ ចង​ជើង ម្ចាស់​ខ្សែ​ក្រវាត់​នេះ ដូច្នេះ​ដែរ, ហើយ ​ថែម​ទាំង​ បញ្ជូន​លោក​ ទៅ​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​ របស់​ សាសន៍ ​ដទៃ​ផង។»

កាល​បាន​ឮ​ ពាក្យ​នេះ, ទាំង​យើង ទាំង​បង​ប្អូន,​ ដែល​នៅ​ក្រុង​នោះ, ក៏​អង្វរលោក ​ប៉ូល​ មិន​ឲ្យ​ឡើង ​ទៅ​ក្រុង​ យេរូសាឡឹម​ ឡើយ។  ប៉ុន្តែ លោក​ ប៉ូល​ តប​មក​វិញ​ ថា៖ «ហេតុ​អ្វី​ បាន​ជា​បង​ប្អូន​ នាំ​គ្នា​យំ, ព្រម​ទាំង​ ធ្វើ​ ឲ្យ​ខ្ញុំ​ ពិបាក​ចិត្ត​ ដូច្នេះ?  ខ្ញុំ​ បាន​ប្រុង​ប្រៀប​ខ្លួន ​រួច​ស្រេច​ហើយ, មិន​ត្រឹម​តែ ​ឲ្យ​គេ ​ចង​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ, គឺ​ ថែម​ទាំង ​ឲ្យ​គេ​ សម្លាប់​នៅ​ក្រុង​ យេរូសាឡឹម ព្រោះ​តែ​ ព្រះនាម​ របស់​ ព្រះអម្ចាស់ យេស៊ូ​ ទៀត​ផង។»  ដោយ​យើង ​ពុំ​អាច​ ឃាត់​លោក​ បាន​ទេ​នោះ, យើង​ ក៏​ឈប់​អង្វរ​លោក, ហើយ ​ពោល​ថា៖ «សូម​ ឲ្យ​បាន​សំរេច​ តាម​ព្រះហឫទ័យ ​របស់ ​ព្រះអម្ចាស់​ចុះ។»

ក្រោយ​ពី​បាន​ស្នាក់​ នៅ​ទី​នោះ​ យូរ​បន្តិច​មក, យើង ​រៀបចំ​ខ្លួន ​ទៅ​ក្រុង​ យេរូសាឡឹម។  ពួក​សិស្ស ​នៅ​ក្រុង​ សេសារា​ខ្លះ បាន​រួម​ដំណើរ​ ជា​មួយ​យើង, ហើយ នាំ​យើង ​ទៅ​ស្នាក់​ នៅ​ផ្ទះ ​បុរស​ម្នាក់​ ឈ្មោះ​ ម៉្នាសុន, ជា​អ្នក​កោះ ​គីប្រុស និង​ជា​សិស្ស ​តាំង​ដើម​ដំបូង​មក។



ប៉ូល ​នៅ​ក្រុង ​យេរូសាឡឹម

ពេល​ទៅ​ ដល់ក្រុង​ យេរូសាឡឹម, ពួក​បង​ប្អូន​ បាន​ទទួល​យើង​ យ៉ាង​រាក់ទាក់។  នៅ​ថ្ងៃ​បន្ទាប់ លោក​ ប៉ូល​ បាន​ទៅ​ផ្ទះ​លោក​ យ៉ាកុប ជា​មួយ​យើង; រីឯ​ ពួក​ព្រឹទ្ធាចារ្យ ទាំង​អស់ ក៏​ជួបជុំ​គ្នា​ នៅ​ទី​នោះ​ដែរ។  ក្រោយ​ពី​បាន​ ជំរាប​សួរ ​ពួក​បង​ប្អូន​ រួច​ហើយ, លោក ​ប៉ូល ​រៀប​រាប់​ យ៉ាង​ល្អិតល្អន់ ​អំពី​ កិច្ចការ ​ដែល​ព្រះអម្ចាស់​ បាន​ធ្វើ ក្នុង​ចំណោម​ សាសន៍​ដទៃ តាម​រយៈ​ ការងារ ​របស់​លោក។ 

កាល​បាន​ឮ​ លោក ​ប៉ូល ​មាន​ប្រសាសន៍ ​ដូច្នេះ, គេ​ នាំ​គ្នា​ លើក​តម្កើង​ សិរីរុងរឿង ​របស់​ ព្រះជាម្ចាស់, ហើយ ​ពោល​មក​កាន់​លោក ​ថា៖ «បង​ អើយ, បង ​ឃើញ​ទេ?  មាន​ជន​ជាតិ​ យូដា ​រាប់​ម៉ឺន​នាក់​ បាន​ជឿ, ហើយ ​បង​ប្អូន​ ទាំង​នោះ​ ជាប់​ចិត្ត​ នឹង​ក្រឹត្យវិន័យ ខ្លាំង​ណាស់។  ប៉ុន្តែ គេ​ បាន​ឮ​ដំណឹង ​ថា, បង​ បាន​បង្រៀន​ ជន​ជាតិ​ យូដា​ ទាំង​អស់ ​ដែល​រស់​នៅ​ ក្នុង​ចំណោម​ សាសន៍​ដទៃ មិន​ឲ្យ​ប្រតិបត្តិ ​តាម​គម្ពីរ​វិន័យ​ របស់លោក​ ម៉ូសេ ទេ, គឺ​ ឮ​ថា,​ បង ​ប្រាប់​គេ ​មិន​ឲ្យ ​ធ្វើ​ពិធី ​កាត់​ស្បែក កូន​ចៅ និង​មិន​ឲ្យ​ កាន់​តាម​ទំនៀមទម្លាប់​ ផ្សេងៗ​ឡើយ។  បើ​ ដូច្នេះ, តើ​ ត្រូវ​ ធ្វើ​ដូច​ម្ដេច?  គេ​ មុខ​ជា​ដឹង​ ថា​, បង ​នៅ​ទី​នេះ​ មិន​ខាន។  សូម​ ធ្វើ​តាម​ យោបល់​ យើង​ចុះ, ដ្បិត​ គ្នា​យើង​ បួន​នាក់​ មាន​ជាប់​បំណន់។  សូម​ បង​ នាំ​គេ​ទៅ, ហើយ ​ធ្វើ​ពិធី​ ជំរះ​កាយ​ ឲ្យ​បាន​បរិសុទ្ធ ជា​មួយ​គេ, ព្រម​ទាំង​ ចេញ​ប្រាក់ ​ឲ្យ​គេ ​កោរ​សក់​ផង, ដើម្បី ​ឲ្យ​មនុស្សម្នា ​ដឹង​គ្រប់​គ្នា​ ថា, ដំណឹង​ ដែល​គេ ​បាន​ឮ​ អំពី​ បង​នោះ​ មិន​ពិត​ទេ; ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ​ បង​ ក៏​ប្រព្រឹត្ត​តាម ​ក្រឹត្យវិន័យដែរ។  រីឯ​ សាសន៍​ដទៃ​ ដែល​បាន​ជឿ​នោះ, យើង​ បាន​សរសេរ​ សេចក្ដី ​ដែល​យើង ​បាន​សំរេច​ ជូន​ទៅ​គេ ​រួច​ហើយ ថា, ​កុំ​ឲ្យ​ បរិភោគ​សាច់​ ដែល​បាន​សែន ​រូប​សំណាក, កុំ​ បរិភោគ​ឈាម, កុំ​ បរិភោគ​សាច់​សត្វ ​ដែល​សម្លាប់​ ដោយ​ច្របាច់​ក, និង​កុំ​រួម​រស់​ ជា​មួយ​គ្នា​ ដោយ​ឥត​រៀបការ​។»

នៅ​ថ្ងៃ​បន្ទាប់ លោក​ ប៉ូល​ បាន​នាំ​បង​ប្អូន​ ទាំង​បួន​នាក់​នោះ​ ទៅ​ធ្វើ​ពិធី ​ជំរះ​កាយ ​ឲ្យ​បាន​បរិសុទ្ធ ជា​មួយ​លោក។  លោក ​ក៏​ចូល​ទៅ​ ក្នុង​ព្រះវិហារ, ប្រាប់​គេ​ អំពី ​ពេល​កំណត់​ ដែល​ពិធី​ ជំរះ​កាយ​ ឲ្យ​បាន ​បរិសុទ្ធ​នេះ ​នឹង​ត្រូវ ​ចប់ និង​ពេល​កំណត់​ ដែល​ម្នាក់ៗ ​ត្រូវ​ ថ្វាយ​តង្វាយ។

ប៉ូល ​ត្រូវ​ គេ​ ចាប់​ខ្លួន ​នៅ​ក្នុង​ព្រះវិហារ

លុះ ​រយៈ​ពេល​ មួយ​សប្ដាហ៍​នោះ​ ជិត​ផុត, មាន​ជន​ជាតិ​ យូដា​ មក​ពី​ស្រុក ​អាស៊ី បាន​ឃើញ​លោក​ នៅ​ក្នុង​ព្រះវិហារ ក៏​បំបះបំបោរ​ បណ្ដាជន​ ទាំង​មូល ​ឲ្យ​នាំ​គ្នា​ ចាប់​លោក។  ពួក​គេ ​ស្រែក​ឡើង​ ថា៖ «បង​ប្អូន​ ជន​ជាតិ​ អ៊ីស្រាអែល​ អើយ, សូម​ ជួយ​ផង!  ជន​នេះ​ហើយ ដែល​បាន​ ប្រៀនប្រដៅ​ មនុស្សម្នា ​នៅ​គ្រប់​ ទី​កន្លែង ​ឲ្យ​ប្រឆាំង​ នឹង​ប្រជារាស្ត្រ ​អ៊ីស្រាអែល, ប្រឆាំង នឹង​ក្រឹត្យវិន័យ, ហើយ ​ប្រឆាំង ​នឹង​ព្រះវិហារ។  គាត់​ ថែម​ទាំង ​បាន​នាំ ​សាសន៍​ក្រិក ​ចូល​មក​ក្នុង ​ព្រះវិហារ, គឺ ​បង្អាប់ បង្អោន​ ទី​កន្លែង ​ដ៏វិសុទ្ធ​នេះ។»  គេ ​ថា​ដូច្នេះ មក​ពី​គេ​ បាន​ឃើញ​ លោក​ត្រូភីម ជា​អ្នក​ក្រុង ​អេភេសូ នៅ​ជា​មួយលោក ​ប៉ូល​ ក្នុង​ទីក្រុង, ហើយ ​គេ​ ស្មាន​ថា លោក​ បាន​នាំ​គាត់ ចូល​ក្នុង​ព្រះវិហារ​ដែរ។
ពេល​នោះ មាន​កើត ​ចលាចល ​ពេញ​ទីក្រុង។  ប្រជាជន​ នាំ​គ្នា ​រត់​មក​ ពី​គ្រប់​ទិសទី។  គេ ​បាន​ចាប់​លោក ​ប៉ូល​, អូស​ចេញ​ ពី​ព្រះវិហារ, រួច ​បិទ​ទ្វារ​ភ្លាម។  នៅ​ពេល​ ដែល​ពួក​គេ​ បម្រុង ​នឹង​សម្លាប់ ​លោក ​ប៉ូល, ដំណឹង ​អំពី​ ចលាចល ​នៅ​ក្រុង​ យេរូសាឡឹម​ ក៏​បាន​ឮ ​ទៅ​ដល់​មេ​បញ្ជា​ការ​ កង​ទាហាន​រ៉ូម៉ាំង។  គាត់​ នាំ​កូន​ទាហាន និង​នាយ​ទាហាន រត់​ ទៅ​កាន់​ បណ្ដាជន​ ភ្លាម។  កាល​ប្រជាជន​ បាន​ឃើញ ​មេ​បញ្ជា​ការ និង​ពួក​ទាហាន, គេ ​ឈប់​វាយ​លោក ​ប៉ូល។ 

ពេល​នោះ មេ​បញ្ជា​ការ​ បាន​ចូល ​ទៅ​ជិត, ហើយ ​ចាប់​លោក, ព្រម​ទាំង​ បញ្ជា​គេ ​ឲ្យ​ដាក់ ​ច្រវាក់​ពីរ ​ថែម​ទៀត​ផង, រួច ​ទើប​ សាក​សួរ​ ថា, លោក ​ប៉ូល​នេះ ​ជា​នរណា, បាន​ធ្វើ​អ្វី។  ប៉ុន្តែ ក្នុង​ចំណោម ​បណ្ដាជន មាន​អ្នក​ខ្លះ​ ស្រែក​យ៉ាង​នេះ, អ្នក​ខ្លះ ​ស្រែក​យ៉ាង​នោះ។  ដោយ​មាន ​សំឡេង​ អឺងកង​ពេក, លោក​ មេ​បញ្ជា​ការ​ ពុំ​អាច​ដឹង ​រឿង​ហេតុ ​ច្បាស់​លាស់​ឡើយ, គាត់ ​ក៏​បញ្ជា​គេ ​ឲ្យ​នាំ​លោក ​ប៉ូល ​ទៅ​បន្ទាយ។  ពេល​លោក ​ប៉ូល​ មក​ដល់​ ជណ្ដើរ​បន្ទាយ, ពួក​ទាហាន​ នាំ​គ្នា ​សែង​លោក, ព្រោះ ​បណ្ដាជន ​មក​តាម​ ទាំង​កំរោល និង​ស្រែក ​ថា៖ «សម្លាប់​ ចោល​ទៅ!»

ប៉ូល​ ឆ្លើយ​ដោះសា​ខ្លួន

នៅ​ពេល​គេ ​ហៀប​ នឹង​នាំ​លោក ​ប៉ូល ​ចូល​ទៅ ​ក្នុង​បន្ទាយ,  
លោក ​មាន​ប្រសាសន៍ ​ទៅ​មេ​បញ្ជា​ការ​ ថា៖ «តើ ​ខ្ញុំ​ មាន​សិទ្ធិ​និយាយ​ ជា​មួយ​លោក ​បន្តិច​បាន ​ឬ​ទេ?» 

មេ​បញ្ជា​ការ​ ពោល​មក​លោក​ ថា៖ «អ្នក​ ចេះ​និយាយ​ ភាសា​ក្រិក​ដែរដូច្នេះ អ្នក​ មិន​មែន​ ជា​ជន​ជាតិ ​អេស៊ីប ​ដែល​បាន ​បំបះបំបោរ​ ប្រជាជន​ ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃ​មុន​នេះ, ហើយ​ នាំ​ពួក​ឧទ្ទាម​ បួន​ពាន់​នាក់ ចូល​ព្រៃ​នោះ ​ទេ​ឬ?» 

លោក​ ប៉ូល​ មាន​ប្រសាសន៍​ ទៅ​គាត់​ ថា៖ «ខ្ញុំ​ ជា​ជន​ជាតិ​ យូដា, កើត​នៅ​ក្រុង ​តើសុស ជា​ក្រុង ​ដ៏​ល្បីល្បាញ​ ក្នុង​ស្រុក ​គីលីគា ​នោះ​ទេ​តើ។  សូម​ លោក ​មេត្តា​អនុញ្ញាត ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ និយាយ ​ទៅ​កាន់​ប្រជាជន ​នេះ​ផង។»


លោក​ មេ​បញ្ជា​ការ ​ក៏​អនុញ្ញាត​ឲ្យ។  លោក​ ប៉ូល ​ឈរ ​នៅ​លើ​កាំ​ជណ្ដើរ, ហើយ ​លើក​ដៃ ​ធ្វើ​សញ្ញា​ ទៅ​ប្រជាជន។  ពេល​នោះ ប្រជាជន​ នៅ​ស្ងាត់ជ្រៀប, ហើយ ​លោក ​មាន​ប្រសាសន៍ ​ទៅ​គេ ​ជា​ភាសា​ហេប្រឺ ​ថា៖ 

Acts 21

New International Version (NIV)

On to Jerusalem

21 After we had torn ourselves away from them, we put out to sea and sailed straight to Kos. The next day we went to Rhodes and from there to Patara. We found a ship crossing over to Phoenicia,went on board and set sail. After sighting Cyprus and passing to the south of it, we sailed on to Syria. We landed at Tyre, where our ship was to unload its cargo. We sought out the disciplesthere and stayed with them seven days. Through the Spirit they urged Paul not to go on to Jerusalem. When it was time to leave, we left and continued on our way. All of them, including wives and children, accompanied us out of the city, and there on the beach we knelt to pray. After saying goodbye to each other, we went aboard the ship, and they returned home.

We continued our voyage from Tyre and landed at Ptolemais, where we greeted the brothers and sisters and stayed with them for a day. Leaving the next day, we reached Caesarea and stayed at the house of Philip the evangelist, one of the Seven. He had four unmarried daughters who prophesied.

10 After we had been there a number of days, a prophet named Agabus came down from Judea.11 Coming over to us, he took Paul’s belt, tied his own hands and feet with it and said, “The Holy Spirit says, ‘In this way the Jewish leaders in Jerusalem will bind the owner of this belt and will hand him over to the Gentiles.’”

12 When we heard this, we and the people there pleaded with Paul not to go up to Jerusalem.13 Then Paul answered, “Why are you weeping and breaking my heart? I am ready not only to be bound, but also to die in Jerusalem for the name of the Lord Jesus.” 14 When he would not be dissuaded, we gave up and said, “The Lord’s will be done.”

15 After this, we started on our way up to Jerusalem. 16 Some of the disciples from Caesareaaccompanied us and brought us to the home of Mnason, where we were to stay. He was a man from Cyprus and one of the early disciples.

Paul’s Arrival at Jerusalem

17 When we arrived at Jerusalem, the brothers and sisters received us warmly. 18 The next day Paul and the rest of us went to see James, and all the elders were present. 19 Paul greeted them and reported in detail what God had done among the Gentiles through his ministry.

20 When they heard this, they praised God. Then they said to Paul: “You see, brother, how many thousands of Jews have believed, and all of them are zealous for the law. 21 They have been informed that you teach all the Jews who live among the Gentiles to turn away from Moses, telling them not to circumcise their children or live according to our customs. 22 What shall we do? They will certainly hear that you have come, 23 so do what we tell you. There are four men with us who have made a vow. 24 Take these men, join in their purification rites and pay their expenses, so that they can have their heads shaved. Then everyone will know there is no truth in these reports about you, but that you yourself are living in obedience to the law. 25 As for the Gentile believers, we have written to them our decision that they should abstain from food sacrificed to idols, from blood, from the meat of strangled animals and from sexual immorality.”

26 The next day Paul took the men and purified himself along with them. Then he went to the temple to give notice of the date when the days of purification would end and the offering would be made for each of them.

Paul Arrested

27 When the seven days were nearly over, some Jews from the province of Asia saw Paul at the temple. They stirred up the whole crowd and seized him, 28 shouting, “Fellow Israelites, help us! This is the man who teaches everyone everywhere against our people and our law and this place. And besides, he has brought Greeks into the temple and defiled this holy place.” 29 (They had previously seen Trophimus the Ephesian in the city with Paul and assumed that Paul had brought him into the temple.)

30 The whole city was aroused, and the people came running from all directions. Seizing Paul, they dragged him from the temple, and immediately the gates were shut. 31 While they were trying to kill him, news reached the commander of the Roman troops that the whole city of Jerusalem was in an uproar. 32 He at once took some officers and soldiers and ran down to the crowd. When the rioters saw the commander and his soldiers, they stopped beating Paul.

33 The commander came up and arrested him and ordered him to be bound with two chains. Then he asked who he was and what he had done. 34 Some in the crowd shouted one thing and some another, and since the commander could not get at the truth because of the uproar, he ordered that Paul be taken into the barracks. 35 When Paul reached the steps, the violence of the mob was so great he had to be carried by the soldiers. 36 The crowd that followed kept shouting, “Get rid of him!”

Paul Speaks to the Crowd

37 As the soldiers were about to take Paul into the barracks, he asked the commander, “May I say something to you?”

“Do you speak Greek?” he replied. 38 “Aren’t you the Egyptian who started a revolt and led four thousand terrorists out into the wilderness some time ago?”

39 Paul answered, “I am a Jew, from Tarsus in Cilicia, a citizen of no ordinary city. Please let me speak to the people.”
40 After receiving the commander’s permission, Paul stood on the steps and motioned to the crowd. When they were all silent, he said to them in Aramaic[a]:

Footnotes:

  1. Acts 21:40 Or possibly Hebrew; also in 22:2






No comments:

Post a Comment